Dennis Peron i Kalifornia NORML

W pierwszej części dwuczęściowej rozmowy rozmawialiśmy z Dale’em Gieringerem, koordynator stanowy organizacji prolegalizacyjnej California NORML (Narodowa Organizacja Reformy Prawa Marihuany) od 1987 r. Z Ph.D Gieringer, absolwent Uniwersytetu Stanforda z ekonomii i polityki publicznej, opublikował pionierski raport na temat ekonomii legalizacji marihuany w 1994 roku, a następnie, wraz z Dennisem Peronem, pomógł zorganizować i napisać w 1996 roku inicjatywę dotyczącą marihuany medycznej – Propozycję 215 – która zalegalizowała marihuanę medyczną w Kalifornii. W tym artykule Gieringer dzieli się wspomnieniami o Peronie, który zmienił jego rozumienie marihuany i sprawił, że stał się jednym z czołowych amerykańskich orędowników legalizacji marihuany.

„Co by się stało w ciągu ostatnich 24 lat, gdybyśmy nie wprowadzili w Kalifornii Propozycji 215? Naprawdę nie wiem” – mówi Dale Gieringer, współautor inicjatywy na rzecz marihuany medycznej uchwalonej wraz z Dennisem Peronem w 1996 roku, który w filmie dokumentalnym dzieli się swoimi wspomnieniami o Peronie i ruchu. Dennis: Człowiek, który zalegalizował marihuanę. „Ale nie ma wątpliwości, że ta inicjatywa nie pojawiłaby się tak szybko, gdyby nie Dennis. To był pomysł Dennisa. Pierwszy „zrobić inicjatywę dotyczącą marihuany medycznej”.

Gieringer poznał Perona w 1990 roku i od razu zainteresował się jego sprawą. Nie przypuszczał, że to spotkanie zmieni bieg jego kariery. Pracując dla NORML, „podchodziłem do tego problemu z perspektywy wolności osobistej” – mówi. „Nie miałem pojęcia, że ​​marihuana jest skuteczna w leczeniu tak wielu schorzeń – padaczki, urazów kręgosłupa, AIDS…”. Praca z Peronem otworzyła Gieringerowi oczy na świat współczującego stosowania marihuany, torując drogę jego wieloletnim badaniom i aktywizmowi w tej dziedzinie.

„Zaangażowałem się w ruch, ponieważ wierzyłem, że dorośli mają prawo używać marihuany tak, jak używają alkoholu. A kwestia medyczna wydawała mi się domeną bardzo wąskiej mniejszości rzeczywistych użytkowników” – dodaje. „Dennis widział to inaczej. Uważał każdego napotkanego użytkownika marihuany za takiego samego. Po części wynikało to z jego doświadczeń ze społecznością gejowską w San Francisco i epidemią AIDS, co naprawdę pomogło nam w przegłosowaniu pierwszej inicjatywy dotyczącej marihuany medycznej w San Francisco. Dennis wiedział, że ma szerokie grono zwolenników, którzy albo byli zakażeni wirusem HIV, albo znali osoby, które były zakażone, i że wiele z marihuany to lekarstwo, w taki czy inny sposób”.

Peron nauczył go również, jak prowadzić kampanię inicjatywną. „Dennis był aktywistą politycznym w San Francisco, zanim go poznałem, i wygrał pierwszą inicjatywę dotyczącą marihuany w San Francisco w 1978 roku, która w zasadzie polegała na uchwale nakazującej prokuratorowi okręgowemu nie ścigać ludzi za marihuanę” – mówi. „Ta inicjatywa zdobyła ponad 60% głosów, co wiele mówi o dużej popularności marihuany w tamtym czasie. Był zaangażowany w aktywizm na rzecz praw osób homoseksualnych w San Francisco. Miał dobre kontakty z członkami rady nadzorczej i zespół zwolenników, którzy organizowali i zbierali podpisy pod referendum”.

Gieringer odegrał kluczową rolę w opracowaniu Propozycji 215. Skonsultował się ze swoim przyjacielem, dr. Todem H. Mikuriya, kalifornijskim psychiatrą, który później stał się powszechnie uważany za ojca ruchu na rzecz medycznej marihuany w USA. Kontrowersyjna postać wśród przedstawicieli władz, a filozofia medyczna Mikuriya'ego została wyśmiana przez dyrektora Biura Polityki Kontroli Narkotyków (Office of National Drug Control Policy) za prezydentury Billa Clintona, nazywając ją „show Cheecha i Chonga”.

„Był w tamtych czasach czołowym lekarzem specjalizującym się w medycznej marihuanie” – mówi Gieringer. „W latach 70. opublikował książkę z artykułami na temat medycznego zastosowania marihuany w leczeniu bólu, sięgającą XIX wieku. Był też orędownikiem marihuany w swojej praktyce”.Zaczął leczyć pacjentów jeszcze przed legalizacją, a zanim Dennis Peron rozpoczął operację w San Francisco, miał już tysiące pacjentów w bazie danych”. Gieringer kontynuował współpracę z Mikuriya przez kolejne lata, przeprowadzając ankiety potwierdzające korzyści medyczne płynące ze stosowania marihuany, szczególnie u pacjentów z przewlekłym bólem. Wspomina, że ​​w noc uchwalenia Propozycji 215 „imprezowaliśmy”. „O północy zapaliłem jointa dla znanego mi pacjenta z chorobą nowotworową – to był pierwszy legalny papieros w Kalifornii”.

Praca z Peronem nie tylko zmieniła perspektywę Gieringera na temat marihuany, ale także skutecznie wpłynął na zmianę perspektywy świata. „Coś, co zrobiło na mnie bardzo pozytywne wrażenie w Dennisie, w przeciwieństwie do [aktywisty konopnego i przyjaciela Perona] Jacka Herera… Jack Herer był typowym hipisem. Dennis był czysty. Nie miał zarostu; nosił krawat – dość luźno zawiązany wokół szyi – i mówił bardzo płynnie. Trudno go było nie lubić. Był świetnym sprzedawcą i nie emanował tym hipisowskim zapachem, który wcześniej wydzielało wielu zwolenników marihuany.

Zainteresowanie prasy, jakie przyciągnął do marihuany medycznej – zwłaszcza w Klubie Kupujących w San Francisco, gdzie media z całego świata mogły przyjechać i zobaczyć pacjentów, którzy ewidentnie używali marihuany w celach medycznych – moim zdaniem poprawiło cały wizerunek. Był bardzo dobry w sprzedawaniu tej zupełnie nowej koncepcji marihuany medycznej w sposób, w jaki nikt w ruchu konopnym nie potrafił tego zrobić.

Aby zobaczyć drugą część naszej rozmowy z Dale’em, kliknij Tutaj. Możesz również obejrzeć film dokumentalny Dennisa Perona Tutaj.