The Human Toll: Evelyn LaChapelle

Μέρη 2 & 3 από Το Ανθρώπινο Κόστος: Πώς ο Πόλεμος κατά της Κάνναβης Στοχοποίησε τη Μαύρη Αμερική είναι ζωντανά στο Vanity Fair, όπου ακούμε προσωπικές ιστορίες για το πώς τα τιμωρητικά συστήματα συχνά έχουν συνέπειες για μια ζωή>. Η Έβελιν ΛαΣαπέλ είναι μία από αυτές τις φωνές, και η ιστορία της προσφέρει μια ισχυρή μαρτυρία για τον αντίκτυπο των παράπλευρων συνεπειών και τη σκληρή πραγματικότητα της επανένταξης στην κοινωνία.

Η Έβελιν καταδικάστηκε το 2013 για τρεις κατηγορίες που σχετίζονταν με δευτερεύοντα ρόλο σε επιχείρηση διανομής μαριχουάνας και καταδικάστηκε σε 87 μήνες φυλάκισης χωρίς προηγούμενο μητρώο και χωρίς ενδείξεις ότι ήταν υπότροπη.

Την 1η Φεβρουαρίου 2019, η Έβελιν αφέθηκε ελεύθερη από την ομοσπονδιακή κράτηση και ξεκίνησε μια 4ετή ποινή επιτήρησης. Βρήκε αμέσως δουλειά ως συντονίστρια πωλήσεων και εστίασης. Ωστόσο, αφού ένας συνάδελφος έψαξε το όνομά της και βρήκε τις καταδίκες της, απολύθηκε. Έκτοτε, έχει βάλει στο μάτι την παροχή υποστήριξης σε όσους έχουν πρόσφατα φυλακιστεί - κατανοώντας πώς είναι να εκτίζεις την ποινή σου και παρόλα αυτά να επιστρέφεις σπίτι σε ένα περιβάλλον που θα σου αρνούνταν την απασχόληση λόγω του παρελθόντος σου. Ο Νόμος για τη Δεύτερη Ευκαιρία, ένα πρόγραμμα που έχει σχεδιαστεί για να υποστηρίζει την επανένταξη και να μειώνει την υποτροπή, τελικά την απέτυχε. Έτσι, έθεσε ως στόχο της να δημιουργήσει μια πραγματική δεύτερη ευκαιρία για άνδρες και γυναίκες που αποφυλακίζονται.

Η φυλάκιση έχει εκτεταμένες συνέπειες πέρα ​​από την ίδια την ποινή. Πείτε μας για τον αντίκτυπο σε εσάς και τους αγαπημένους σας;

Έχασα τη μητριά μου στη μάχη της με τον καρκίνο τον δεύτερο χρόνο της 87μηνης ποινής μου. Το μέγεθος της θλίψης και της ντροπής που συνοδεύτηκε από την είδηση ​​του θανάτου της στη φυλακή ήταν, και παραμένει, συντριπτικό. Ο δικαστής δεν με καταδίκασε απλώς σε 87 μήνες φυλάκισης, καταδίκασε την κόρη μου σε ισόβια φυλάκιση χωρίς τη μητέρα της, καταδίκασε τη μητέρα μου να γίνει ξανά γονέας πλήρους απασχόλησης ενός νήπιου και καταδίκασε τη μητριά μου να αφήσει την τελευταία της πνοή σε αυτή τη Γη, η οποία εξακολουθεί να ανησυχεί για μένα στη φυλακή. Και εγώ, θα μετανιώνω πάντα που δεν ήμουν στο πλευρό της. Επειδή δεν ήμουν σπίτι για να την κηδέψω, εξακολουθώ να έχω αυτό το άβολο συναίσθημα ότι είναι ακόμα εδώ. Είναι σαν να την περιμένω ακόμα να γυρίσει σπίτι.

Γιατί πιστεύεις ότι είναι σημαντικό να μοιραστείς την ιστορία σου τώρα;

Για δύο λόγους. Πρώτον, πιστεύω ολόψυχα ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να βρίσκονται στη φυλακή για κάνναβη επειδή η πλειοψηφία του πληθυσμού δεν το γνωρίζει. Είναι δική μου ευθύνη να βοηθήσω στην ευαισθητοποίησή τους. Κουβαλούσα επίσης ενοχές και ντροπή στη φυλακή - συναισθήματα ότι ήμουν ένας αποτυχημένος γονέας, κόρη, αδελφή· ενοχές από το γεγονός ότι έκανα φυλακή επειδή διέπραξα αυτό που πρέπει να ήταν «σοβαρό έγκλημα» για να μου επιβάλει ο δικαστής 87 μήνες φυλάκισης.

Όλη η διαδικασία με έκανε να πιστεύω για πολύ καιρό ότι ήμουν απαίσιος άνθρωπος. Έπειτα, αφέθηκα ελεύθερος και μου ζητήθηκε να μοιραστώ την ιστορία μου για πρώτη φορά. Σιγά σιγά, το βάρος αυτής της ενοχής άρχισε να μειώνεται, επειδή για πρώτη φορά από τότε που οι ένορκοι είπαν «ένοχος», οι άνθρωποι άκουγαν και αναγνώριζαν ότι ο χρόνος μου στη φυλακή ήταν άδικος και αδικαιολόγητος. Το συναίσθημα του να με ακούνε είναι τόσο θεραπευτικό.

Βλέπουμε ολοένα και περισσότερο πόσο ανισότητα είναι το δικαστικό μας σύστημα. Τι σας εξέπληξε περισσότερο στην εμπειρία σας;

Ο αριθμός των γυναικών στις φυλακές αυξάνεται ραγδαία — σχεδόν διπλάσιος από αυτόν των ανδρών. Άσχετα με την φυλάκιση για χρήση κάνναβης, με εξέπληξε ο αριθμός των νεαρών Μεξικανών γυναικών στις φυλακές. Είχα μια τσιγκούνη 19 ετών που μόλις μιλούσε αγγλικά, και αντιπροσώπευε την πλειοψηφία του πληθυσμού. Απλώς πάντα πίστευα ότι πρέπει να υπάρχει ένας καλύτερος τρόπος για να καλυφθούν οι ανάγκες αυτών των νεαρών γυναικών. Ποτέ δεν ένιωθα άνετα βλέποντας αυτά τα νεαρά κορίτσια στη φυλακή, κυρίως επειδή διέσχιζαν παράνομα τα σύνορα ή μετέφεραν ναρκωτικά για τους φίλους τους.

Ποιο ήταν το πιο ισχυρό κίνητρο για να ασχοληθείτε με το LPP και άλλους οργανισμούς που στοχεύουν στη μεταρρύθμιση της κάνναβης;

Γνώρισα για πρώτη φορά το Last Prisoner Project μέσω του Corvain Cooper και ήταν εξαιρετικά σημαντικό για μένα να ασχοληθώ με όποιον υποστήριζε την απελευθέρωσή του. Το Last Prisoner Project, μαζί με πολλές άλλες ευκαιρίες, μου έδωσε μια πλατφόρμα για να υποστηρίξω δημόσια τον συγκατηγορούμενό μου που εκτίει ισόβια κάθειρξη για κάνναβη. Τώρα που ο Corvain είναι σπίτι, είναι σημαντικό να διατηρήσουμε ζωντανό το μήνυμα και την αποστολή του LPP. 40.000 κρατούμενοι παραμένουν στη φυλακή για αυτό το εργοστάσιο, και ο Parker Coleman, ο οποίος εκτίει επί του παρόντος ποινή 60 ετών για μη βίαιο αδίκημα που σχετίζεται με τη μαριχουάνα, είναι ένας από αυτούς.

Τι ακολουθεί για εσάς;

Η Eighty Seven, η μάρκα βασικών προϊόντων κάνναβης που χρησιμοποιώ, είναι η επόμενη για μένα. Η Eighty Seven, ο αριθμός των μηνών που καταδικάστηκα σε ομοσπονδιακή φυλακή, ιδρύθηκε για να παρέχει ποιοτική κατανάλωση στους καταναλωτές, ενισχύοντας παράλληλα τη φωνή των γυναικών που εξέτισαν ποινή φυλάκισης για κάνναβη. Είναι μια ιστορία ήττας και νίκης. Θα προσφέρουμε μια μεγάλη γκάμα βασικών προϊόντων κάνναβης που στοχεύουν στο να κάνουν την κατανάλωση κάνναβης μια εμπειρία αντάξια μιας premium λουλουδάτης. Πιστεύω ότι η κατανάλωση πρέπει να γίνεται με στυλ και ευκολία. Τα προϊόντα θα κυκλοφορήσουν εγκαίρως για τις γιορτές, αλλά εν τω μεταξύ, ακολουθήστε μας στο IG: @eightyseven_months ή δείτε το δικτυακός τόπος και εγγραφείτε στο ενημερωτικό δελτίο.

Συντονιστείτε στο Μέρος 2: Παράπλευρες Συνέπειες και Μέρος 3: Έξοδος για να μάθετε περισσότερα για την ιστορία της Έβελιν και πώς μπορείτε να συνεργαστείτε με οργανισμούς επί τόπου.